تراوشات قلم من

بیمارستان؟! چیزی شده؟

چیزی که چی بگم ببینید..

یک آقایی رو آوردن اینجا

انگار توی هتل بوده و حالش بد شده

کسی همراهشون نبود

این شد که گوشیش رو چک کردیم

دیدیم آخرین شماره ای که باهاش تماس گرفته

شماره شماست این شد که ماهم

باهاتون تماس گرفتیم...

پرسیدم اسمشون چیه؟!

گفت نمیدونیم یک پیرمرد حدودا

60 یا 70 ساله هستن که موهاشون..

تا این گفت یادم اومد عباس آقاست و من

قبل رفتنش روی گوشیش میس انداختم

گفتم اها یادم اومد

الان حالشون چطوره؟!

گفت چی بگم والا..

شما میتونید بیایید بیمارستان؟!

الان؟!

اره

باشه الان راه میفتم

وقتی رسیدین بیایید بخش icu

رسیدم بیمارستان و بخش icuرو پیدا کردم

خودمو به سر پرستار بخش معرفی کردم

منو برد اتاقی که عباس آقا بستری بود

از پشت شیشه پنجره اتاق نگاهش کردم

خودش بود

روی تخت بیهوش دراز کشیده بود

کلی دستگاه هم دو طرفش بود و بهش

وصل کرده بودن..

پرستار گفت براش دعا کنید اصلا حالش خوب نیست

چشه مگ؟!

تو سرش یه تومور بزرگ بدخیم داره

فکر نکنم به یه ماه بکشه

واویلا..

بعدش خواست که بره برگشت گفت

خب لطفا برید پذیرش و پرونده‌ رو تکمیل کنید

گفتم من زیاد نمیشناسمشون

کلا یکی دوروزه میشناسمشون

گفت ای بابا آشنایی کسی‌ رو نمیشناسی

زنگ بزنیم بیاد اینجا؟!

نه نمیشناسم

پرستار با ی حالت کلافه رفت

از پشت شیشه اتاقش

عباس آقا رو نگاه میکردم

و تو دلم باخودم می گفتم که

شانس مارو ببین

همه امیدم ب این بود ک بهم بگه

داستان مامانم و منوچهر چیه

اونم که داره میمیره

میمونه فقط مامان که اونم محاله بگ

هی داد ای وای

که یهو گوشیم زنگ خورد...